Aktualności

"Left to themselves, things tend to go from bad to worse" (Rzeczy pozostawione samym sobie zmieniają się ze złych na gorsze)

Dziwną cechą ludzi jest mniemanie, że złe wspomnienia - jeśli po prostu o nich nie rozmawiamy - jakoś "przyschną", zapomną się, rozmyją.
A one właśnie wtedy tym bardziej jątrzą i ze zdwojoną siłą atakują właśnie wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy. Tłumiony żal toczy nas od środka, a próba zapomnienia o nim schładza myśli do temperatury kosmosu, odsuwa nas od świata i od ludzi, którzy właściwie nic nam złego nie zrobili. Ból chowa się w zakamarkach naszej podświadomości i nagle wyskakuje z rozdzierającym okrzykiem wyrwany z głębokiego snu jakimś słowem, zdarzeniem, rozmową - zupełnie jak dawno zapomniany dowcip, który nagle przypomniała nam bieżąca sytuacja. Nagle okazuje się, że nic się nie zagoiło i nie zabliźniło - że jesteśmy tylko jeszcze bardziej rozdarci. Jeszcze bardziej "dorośli" - pozbawieni tej cudownej, dziecięcej ufności w ludzi i w nowy dzień...

To - co pozostawimy samemu sobie - zmieni się tylko na gorsze...

Ktoś powiedział "czas jest najlepszym lekarzem". Może to i prawda, ale jego ulubionym lekarstwem jest zobojętnienie. Jest on więc siłą rzeczy także najdoskonalszym zabójcą. Tak jak penicylina - niszczy wszystko bez wyboru: żal, cierpienie, ale też uczucia, emocje, wiarę, nadzieję, zaufanie...

Cóż - kamienie też mają swoje zalety, ale czy ktoś kładzie się z nimi na noc do łóżka? Czy ktoś naprawdę czerpie jakąś przyjemność rozmawiając z nimi? Czy można je pokochać z wzajemnością?

Nie pozostawiajmy niczego wyłącznie czasowi. Każdą kurację trzeba wreszcie zakończyć. Jeśli przeciągamy ją w nieskończoność - mamy dużą szansę na przegapienie właściwego momentu. Mamy dużą szansę zamienić się w kamień. A wtedy może być... zazwyczaj jest już za późno...